| تبليغات | X |
 |
 |
|
| شعرهای علی قراچه داغی |
|
ایستگاه نفس
تقدیم به : ندا آقاسلطان ندا آمد به ایست توجه کنید!!!..... توجه کنید در را به خود کشیده ام ایستاده ام در ایستگاه یک نفس سوزش به عمق می رود استاد نگاه کن آیا می شناسید مرا سلام. سازم که هزار لبخند می پاشد به زخم انگار خسته ام آیا نه دلهوره می شود به پلک مرداب های ترس سازت را به یادآر استاد من با تو نه با تمام خیابانیم غریبه ام چشمم که در تابلو می ایستد زانو می زنم به خاک طبیعت انسان است درخت طبیعت من شاید که مرگ نه......... الو شلیک الو بیمارستان الو نه من هنوز جوانم هنوز که نه شاید گناه واقعه بود شاهدم که مرگ ایستاده بود در خیابان پر از سکوت من به نقطه خودم خم می شدم به سایه سرو حال بخوان: تو ای ترانه ی شرقی بخوان پرنده ی مست هنوز که چند قطره هست حالا که می رود از فا به سل به می دو ر می شوم آیا دیر است پری شده ام آمدم به سطر حالا هی نگو تو ای پری کجای حالا که آمده ام چرا می روی ز دست |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه پانزدهم تیر 1388ساعت 0:7 توسط علی قراچه داغی |
|
|
زیبا به وقت چای
عروس خانه ام می شوی لیلا زیبایت را دوس دارم هر روز که به خانه ام میروم هر روزه هایم را به خانه نه .......نیمی در برم می گیرد و صدایش را شال می کند به صورت نبض ابریشمی ابر که رخت آویز ذخم هایم شده بدون اجازه می بارد می گویم : دستهایت انقدر سفید بود که احساس کردم در پیرهنم برف آمده انگار همین دیروز بود درست درهمین پنجره مادرم عروس شد پدرم سرهنگ و من پیر شدم از بس دست تکان دادم برای دختری که کور بود نگاه کن عکسم دارد از خودم پیر می شود می خواهد از قاب بزند بیرون تا تو نشناسیم دو بوسه اجاره ات کنم قطار در تابلو می ایستد کاش این ایستگاه کمی آدم داشت تا کمی عاشقت می شدم می گوید : آسمان که کور تاژ حیاطم شود دگر لیلی ها اجازه نمی گیرند به آمدن من پشت می کنم به جوانیم به خودم که در لباس های سهراب تا عاشقم شوی قول می دهم تا بیایی چایم را در حیاط خلوت بنوشم. |
|
+ نوشته شده در
جمعه دوازدهم تیر 1388ساعت 15:59 توسط علی قراچه داغی |
|
|
مردی که حنجره اش
دربادسوخت نگاه روزنه صبح بود به بیداری اسب فریادنمی زنم چشمانم ابیست باسکوت مه گرفته ای که به هم اغوشی تو فکر می کند با مشتی گیلاس باغ رابه خانه ام بیار دریچه ها خسته اند دل تنگی سروهارا به موج داده ام اما هنوز دریا جوان است میان عطروبوسه تفنگ گناه باران نیست دستهای خشک سالم بزرگ شده اند چگونه چرا قفس حجاب مرگ می شود ازپریدن نفس چگونه چرای نیست چهره جوانم را برده ای دریا چراچگونه چرا ادامه مطلب |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388ساعت 12:47 توسط علی قراچه داغی |
|
|
الهه نامه 1 شروع هذیانهای خیابان یافته دستانم حاشیه آه را می گرفت و شهر، غریبه در خواب می نشست الهه دستانش الهه چشمانش الهه زیبایی ابرها را در خود حل می کرد خنده ای عریان بر پیراهنش گل می داد پائیز را تا یقه فرو کرده بود گلدان ها رقص ایوان می شدند در باد به نقطه ی خودش خم می شد جای این سطر از قصه خالی است یک نفر بیاید شهر را در رگانم بدواند هوهوی قبر از تبسم قبل گرفته اند سایه ها گور قرارهایم شود اگر بی تو بیایم به سطر « داغ تو دارد این دلم بی تو به سر نمی شود»
|
|
+ نوشته شده در
شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 12:46 توسط علی قراچه داغی |
|
|
سگفونی به روایت قطعه 9 تن ها حرف چرای دهان نیست در حرف کشیده ی قبیله گیست بازوانت از دهان بکش بیرون تنها را که بازمانده ی بایدهاست در تن که ها که ها که ها ها تن تنهاست من از قبیله ای حرف میزنم که صدا را پارس می دارد برای گله هاشان وقتی صدا به سمت می رود/ چرا به سمت صدا می رود/ صدا به چرا می رود اُفول می کند در ترنم درد به پیکره ی چرا باید دورتر دورتر از چرا گاه این چراست که حرف را به دردِ درد می کشد در آستانه ی درد تن ها شکایش شکفتنند زخم هایی را در حجم پوستین صدایم که درد به دردِ کشیدنِ آه ........ ! در را درد می کشد به بستن دهان ها ها ها ها تن بر پا تن پادزهر باطنی این که چه فرق می کند به نوشته هایم ایمان را بیاورم یا کوچه را بکشم وسط پا در بیاورم.... که چه بالهای زیبایی وسطِ در به دردِ درد می خورد اُ فول ..... اُ فول......... تن های به چرا رفته حرف را به دهان می آورد نه غیر از غرض که می آرد ندارم راه برود باید... وداع می کند ! و رفته بدار دورتر ....... گاه چرا اولِ این گاه می نشیند؟ و صدا به سمت می رود...
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه نهم اسفند 1385ساعت 14:30 توسط علی قراچه داغی |
|
|
هفت مرثیه در مرگ خوانی 1 هیچ مرگی از وسط طناب نمی شود و باد رحم زمان را باز می وزد در تورم عشق طناب، رقص بازنده است 2 برای گردن گردنه ها ها می کشم و هیچ بازوی باد خفه خون ارغوانی آب نمی شود در کوبیدن تو به تابلو 3 تندر تب به لالی آب آ و ی ز ا ن لاله ی گوش می دواند میان سطرهای گذشته از هزار و سیصد قبر 4 آن باران دیگریست مَرد در گریستن های قاره ای زده بر حنجره ی عنکبوتی اش خواب خرسی را خمیازه می کشد در کمر باد آن می آید از آمدنش 5 آژیرهای زنانگی ات ازدواج هایمان را در حوالی زانوانت پخش مستقیمِ رگانم می کنند 6 آن ها نمی دانند که نیمکت ها قبرهای مستمرند 7 مرگ واژه ی غریبی است که باید زیست و طناب بلندای بادیست که رحم زمان را باز می نوازد در وزیدن متن
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و هفتم دی 1385ساعت 10:59 توسط علی قراچه داغی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
| نوشته های پیشین |
|
تیر 1388 اردیبهشت 1388 شهریور 1386 اسفند 1385 دی 1385 |
| پیوندها |
|
علي قراچه داغي در پياده رو ها علي قراچه داغي درعروض علي قراچه داغي در صحنه ها فصلنامه ی خوانش مازیار نیستانی 1 مازیار نیستانی 2 رضا زنگی آبادی محمد قائمی محمدحسن مرتجا |
|
RSS
|